Rrëfimi i Crespo: Milani ëndërr, nuk doja të largohesha por klubi… Stambolli djeg ende, Europa është shtëpia kuqezi!

Hernan Crespo, sulmuesi i Milan në sezonin 2004-2005, foli drejtpërdrejt në “AC Milan talk” të transmetuar në kanalin zyrtar të AC Milan Tëitch.

Intervista me argjentinasin, sot trajner i Sao Paolo në brazil përshtatet në mënyrë të përsosur me periudhën aktuale kuqezi.

Nesër, djemtë nga Pioli do të ndeshen me Manchester United për raundin e 16 të Europa League.

Megjithatë, ndeshja në fjalë ka jehonë Champions, duke pasur parasysh që Manchester dhe Milan mburren me dy nga historitë më të mira në skenën e madhe të futbollit Evropian…

Dhe Hernan Crespo e di mirë këtë, ai që në 2004-2005 ishte një nga lojtarët më të mirë kuqezi dhe që ende nuk harron atë natë në eliminimin e Djajve të Kuq nga raundi i nokautit të Champions League. Trajneri tani i San Paolo foli për këtë dhe shumë më tepër në kanalin Milan Tëitch.

Për Milanin si klub: “Ëndrra e çdo lojtari është të luajë për një ekip të shkëlqyeshëm si Milani. Kur vesh një fanellë kaq të rëndë duhet të jesh në rregull dhe duhet të jeni gati. Më shkoi shumë mirë”.

Çfarë keni trashëguar nga trajnerët tuaj të kaluar? “E pamundur të mos flas për Carlo Ancelotti. Unë pata fatin ta kisha Ancelottin fillimisht si trajner të Parmës, ku ai më mësoi gjëra shumë të rëndësishme.

Pastaj, tashmë i pjekur, ai më mori te Milani dhe unë u përpoqa të shpërbleja atë që ai kishte bërë për mua”.

Pse nuk u bletë nga Milani: “Ky është futbolli. Drejtuesit bënë Milanin të shkëlqyeshëm për 26 vjet, ata kishin largpamësi të thoshin se ishin gabim.

Më erdhi shumë keq, unë ëndërrova fanellën e Milanit kur pashë Van Basten. Të mos kisha një revansh pas Stambollit ishte e vështirë. Por tani me karrierën time si trajner kurrë mos thuaj kurrë, mbase mund të heq ca kënaqësi”…

Cili është sekreti i Ibrahimovic për të luajtur edhe në moshën 40 vjeç?

“Nëse do ta kisha marrë vesh nuk do të isha trajner… Puna më e mirë është sigurisht të jesh futbollist, tani kam një mijë mendime në mendjen time. Kur mbërrita në Milano në korrik duhet të paraqitesha për ekzaminime mjekësore, po vija nga Chelsea.

U paraqita dy ditë para takimit, por e gjeta Milanellon tashmë të plotë…

Ata kishin qenë atje për një javë sepse bënë grumbullimin. Kur shumë trofe fitohen, kjo është sepse kultura e punës qëndron pas tyre.

Një ndjenjë e përgjegjësisë, e identitetit që të inkurajon të vendosnësh një shirit shumë të lartë. Kishte konkurrencë në gjithçka. Nuk është rastësi që ajo skuadër bëri histori”.

Për sfidat e Stambollit dhe Athinës: “Stambolli ishte një mbrëmje e vështirë për tu tretur dhe do të jetë gjithmonë kështu. Dy vjet më vonë nuk isha atje, por mbaj mend duke parë në televizor se ajo që kishte ndodhur dy vjet më parë më dukej si një makth.

Unë isha i kënaqur që ata djem ishin në gjendje të fitonin. Menjëherë pas ndeshjes kam marrë mesazhe nga shumë djem dhe profesionistë të cilët më thanë kjo kupë është edhe e jotja. Mendoni pak sa e thellë ishte ndjenja që na lidhi. Edhe pse isha te Inter, unë isha ende i përfshirë në historinë time te Milani.

Nuk kishte fanella atje, por burra që luftonin. Episode që nuk do të mund t’i harroj kurrë, dhuratë jo për mua si lojtar por për mua si njeri”.

Nesër Milani ndeshet në mbrëmje kundër Manchesterit: “Më pëlqeu shumë Milani në Verona, loja dhe fitorja në mënyrën që u arritën me të gjithë mungesat nuk ishte aspak e lehtë. Pioli e mbajti grupin të bashkuar, ai ishte në gjendje ta mbante nivelin lart.

Nuk është e lehte. Të shkosh në Old Trafford është e komplikuar, por nëse grupi është i pjekur për të sfiduar një kundërshtar të tillë mund të ketë një hap të dukshëm në cilësi.

Pa Theo, i cili është mbrojtësi më i mirë i majtë në botë, pa Calhanoglu, pa Rebic, nuk do të jetë e lehtë. Por Milani është në shtëpi në Evropë”.

PËRGJIGJU

Ju lutemi shkruani komentin tuaj!
Ju lutem shkruani emrin tuaj këtu